May 22

திறமையானவர்களுக்கு உரிய சந்தர்ப்பங்கள் வழங்கப்படுவதில்லை – செயலாளர் நாயகம் டக்ளஸ் தேவானந்தா தெரிவிப்பு!

விளையாட்டுத் துறையைப் பொறுத்தவரையில் ஊக்கவிப்புப் பதார்த்தங்கள் பயன்பாடு என்பது இன்றைய நிலையில் உலக நாடுகளில் ஒரு பெரும் பிரச்சினையாக இருக்கின்ற நிலையில், இலங்கை மேற்பபடி சமவாயச் சட்டத்தை கொண்டுவந்திருப்பது வரவேற்கத்தக்கது என ஈழ மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் செயலாளர் நாயகம் டக்ளஸ் தேவானந்தா தெரிவித்துள்ளார்.

நாடாளுமன்றில் நடைபெற்ற 2013ஆம் ஆண்டின் 33ஆம் இலக்க விளையாட்டுத்துறையில் ஊக்குவிப்பு பதார்த்த பயன்பாட்டிற்கு எதிரான சமவாயச் சட்டத்தின் கீழான ஒழுங்கு விதிகள் தொடர்பிலான விவாதத்தில் கலந்து கொணடபின் கருத்து தெரிவிக்கையிலேயே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்தார்.

இதுதொடர்பில் அவர் மேலும் தெரிவிக்கையில் -

2016ஆம் ஆண்டில் இந்த நாட்டில் தடைசெய்யப்பட்ட ஊக்குவிப்பு பதார்த்தங்கள் உட்கொண்டிருந்த 5 விளையாட்டு வீரர்கள் இனங்காணப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டிருந்தது. தற்போதைய நிலைமையிலும்கூட ஊக்க மருந்து பாவனை என்பது எமது விளையாட்டு வீரர்களிடையே அதிகரித்து வருவதாகவும் தெரிய வருகின்றது.

அண்மையில்கூட சுகததாச விளையாட்டரங்கில் நடைபெற்ற விளையாட்டுப் போட்டியில் கலந்து கொண்டிருந்த 400 மற்றும் 800 மீற்றர் ஓட்ட வீராங்கனைகளான இருவர் மேற்படி ஊக்க மருந்து பாவனைக்கு உட்பட்டிருந்தனர் என இனங்காணப்பட்டுள்ளதாகவும், அவர்கள் இருவரும் தற்காலிகத் தடைக்கு ஆளாகியுள்ளனர் எனவும் தெரிய வருகின்றது.

இருப்பினும், தற்போது பாவனையில் இருந்து வருகின்ற பாரம்பரிய மருந்து வகைகளிலும் தடைசெய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகின்ற ஊக்குவிப்புப் பதார்த்தங்களுக்குரிய தன்மைகள் அடங்கப் பெற்றிருக்கலாம். எனவே, இத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் அது தொடர்பில் மிகக் கவனமான கையாளுகைகள் தேவைப்படுகின்றன.

அதேநேரம், இவ்வாறு தடைசெய்யப்பட்ட ஊக்குவிப்புப் பதார்த்தங்கள் உட்கொண்ட ஒருவரை இந்த நாட்டில் வைத்து பரிசோதனை செய்வதற்குரிய வசதிகள் - உபகரணங்கள் எந்தளவிற்கு இருக்கின்றன என்பது குறித்து விளையாட்டுத்துறை அமைச்சர் தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்தையும் இங்கு கேட்டுக் கொள்கின்றேன்.

இந்த நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் அனைத்துத் துறைகளும் வீழ்ச்சி கண்டு வருகின்ற நிலையில், விளையாட்டுத்துறை எந்தளவிற்கு முன்னேறி இருக்கின்றது? எனப் பார்க்கின்றபோது, பத்தோடு பதினொன்றாகத்தான் எல்லாத்துறைகளுடன் சேர்த்து விளையாட்டுத் துறையும் காணப்படுகின்றது என்பதில் சந்தேகமில்லை என்றே எண்ணுகின்றேன்.

விளையாட்டுத் துறைகளுக்குப் பொறுப்பாக இருக்கின்ற சபைகள், கழகங்கள், சங்கங்கள் போன்றவற்றின் அதிகாரிகளாக நியமனம் பெறுகின்றவர்கள் தங்களது சுயலாபங்களுக்காக மறைமுக விளையாட்டுக்களை விளையாடிக் கொண்டு இருக்கின்றார்களே தவிர, திறமையான விளையாட்டு வீரர்கள் தங்களது திறமைகளைக் காட்டுவதற்கு உரிய சந்தர்ப்பங்களை உருவாக்கிக் கொடுப்பதாகத் தெரிய வருவதில்லை என்றே மக்கள் மத்தியில் ஒரு பொதுவான கருத்து நிலவுகின்றது.

எனவே, ஊக்குவிப்புப் பதார்த்த தடையுடன் மறுபக்கத்தில் விளையாட்டுத்துறையை ஊக்குவிக்கக் கூடிய யதார்த்தங்கள் குறித்தும் மிக அதிகளவிலான அவதானங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த நாட்டில் விளையாட்டுத் துறையானது எவ்வாறு வகுக்கப்பட வேண்டும் என்பது தொடர்பில் இதுவரையில் 5 அறிக்கையில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளன என நினைக்கின்றேன்.

1971ஆம் ஆண்டில் குணவர்தன ஆணைக் குழு அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது. 1988ஆம் ஆண்டில் ஹயின் கொமிட்டி அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது. 1996ஆம் ஆண்டில் விளையாட்டு அபிவிருத்தி தொடர்பிலான மகாநாட்டு அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது.. அதன் பின்னர் 2001ஆம் ஆண்டில் அவுஸ்திரேலிய விளையாட்டுத்துறை நிபுணரான பேராசிரியர் ஜோன் பு@ம்பீல்ட் ஓர் அறிக்கையினைத் தயாரித்திருந்தார்.

இந்த அறிக்கைகளில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்த வகையில் இந்த நாட்டு விளையாட்டுத் துறை வகுக்கப்படவில்லை என்ற நிலையில், இறுதியாக 2018ஆம் ஆண்டு இலங்கையின் கணக்காய்வாளர் நாயகமாக இருந்த காமினி விஜேசிங்க அவர்கள் ‘இலங்கையின் விளையாட்டுத் துறையும், அதன் நிர்வாகமும்’ தொடர்பில் ஓர் அறிக்கையை வெளியிட்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


இலங்கையில் அரசியலைப்போல் விளையாட்டுத் துறைக்கும் ஒரு பொதுக்கொள்கை இல்லை – டக்ளஸ் எம்.பி. சுட்டிக்காட்டு!

இந்த நாட்டின் அனைத்துத் துறைகளுக்கும் ஒரு தேசிய கொள்கை இல்லாததுபோல் - ஏன் இந்த நாட்டுக்கே ஒரு தேசிய கொள்கை இல்லாதது போல், விளையாட்டுத் துறைக்கென்றும் ஒரு தேசிய கொள்கை இல்லை என்றே தெரிய வருகின்றது நாடாளுமன்றில் நடைபெற்ற 2013ஆம் ஆண்டின் 33ஆம் இலக்க விளையாட்டுத்துறையில் ஊக்குவிப்பு பதார்த்த பயன்பாட்டிற்கு எதிரான சமவாயச் சட்டத்தின் கீழான ஒழுங்கு விதிகள் தொடர்பிலான விவாதத்தில் கலந்து கொணடபின் கருத்து தெரிவிக்கையிலேயே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்தார்.

இதுதொடர்பில் அவர் மேலும் தெரிவிக்கையில் -

2012ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 16ஆம் திகதி வெளியிடப்பட்டுள்ள வர்த்தமானியில் விளையாட்டுத்துறை அமைச்சு செய்ய வேண்டியவை என இனங்காணப்பட்ட வேலைத் திட்டப் பட்டியலே அடங்கியிருகின்றதே அன்றி அது விளையாட்டுத் துறை சார்ந்த தேசிய கொள்கை அல்ல என்பதையும் விளையாட்டுத்துறை நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

மேற்படி பட்டியலில் இருந்து பெரும்பாலான விடயங்கள் இணைக்கப்பட்டதாக ஒரு பிரகடன்ம் 2019ஆம் ஆண்டு கொழும்பு பிரகடனம் என்ற பெயரில் வெளியிடப்பட்டிருப்பினும், விளையாட்டுத்துறையில் முன்னேற்றம் கண்டுள்ள நாடுகள் பின்பற்றி வருகின்ற திட்டங்களின் நிழல் கூட இதில் இல்லை என்றே விளையாட்டுத்துறை சார்ந்த நிபணர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். இத்தகைய நிலையிலேயே இந்த நாட்டின் விளையாட்டுத் துறை இருந்து வருகின்றது.

குறிப்பாக, விளையாட்டுத் துறை அமைச்சுக்கும் ஏனைய விளையாட்டுத் துறை சார்ந்த நிறுவனங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பாடல்கள் வினைத்திறன் அற்ற நிலையிலேயே இருந்த வருவதாகத் தெரிய வருகின்றது.

இன்னுமொரு முக்கிய விடயம் தொடர்பில் கூற வேண்டியிருக்கின்றது. அதாவது பாடசாலையை விட்டு, தேசிய விளையாட்டுத் துறையானது விலகி இருக்கக் கூடாது. விளையாட்டுத்துறையானது பாடசாலைகளுடன் மிக, மிக நெருக்கமாக பின்னிப் பிணைந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

விளையாட்டுத்துறை அமைச்சானது கல்வி அமைச்சுடன் இணைந்தும் செயற்பட வேண்டும். அவ்வாறு இல்லாத நிலையில், தேசிய விளையாட்டுத் துறையிலிருந்து பாடசாலை விளையாட்டுத்துறை என்பது வெகு தூரம் ஒதுங்கியிருப்பதாகவே அமைந்து விடுகின்றது.

இந்த நிலை இந்த நாட்டில் தொடருமானால், இந்த நாட்டின் விளையாட்டுத் துறையை ஒருபோதும் அபிவிருத்தி செய்ய முடியாத நிலையே தொடரும் என்பதில் ஐயமில்லை என்றே கூற வேண்டும். 


யாழ்ப்பாணத்தில் அனைத்து வசதிகளையும் கொண்ட ஒரு விளையாட்டு மைதானம் அமையப் பெற வேண்டும் – டக்ளஸ் எம்.பி. வலியுறுத்து!

பாடசாலைகள் மட்டத்தில் கிரிக்கெற் விளையாட்டில் சிறந்த ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகின்ற பொருளாதார வசதி கொண்ட மாணவர்கள் பாடசாலையை விட்டு விலகியதும், கிரிக்கெற் கழகங்களில் இணைந்து தங்களது ஆற்றல்களை வளர்த்துக் கொள்ள இயலும் என்கின்ற போதிலும், பொருளாதார வசதிகள் குறைந்த மாணவர்களும், ஏனைய விளையாட்டுத் துறைகளில் ஆர்வங் கொண்டுள்ள திறமையான மாணவர்களும் பாடசாலையை விட்டு விலகியதும், அவர்களால் மேற்கொண்டு தங்களது திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகளவில் இல்லாது போய் விடுகின்றன நாடாளுமன்றில் நடைபெற்ற 2013ஆம் ஆண்டின் 33ஆம் இலக்க விளையாட்டுத்துறையில் ஊக்குவிப்பு பதார்த்த பயன்பாட்டிற்கு எதிரான சமவாயச் சட்டத்தின் கீழான ஒழுங்கு விதிகள் தொடர்பிலான விவாதத்தில் கலந்து கொணடபின் கருத்து தெரிவிக்கையிலேயே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்தார்.

இதுதொடர்பில் அவர் மேலும் தெரிவிக்கையில் -

அதே போன்று, தேசிய விளையாட்டு விழாக்கள் நடத்தப்படுகின்றன. நாட்டில் பல்வேறு மாகாணங்களிலும் மாறி, மாறி வருடாந்தம் நடத்தப்பட்டு வருகின்றது.

இந்த தேசிய விளையாட்டு விழாக்களில் மாகாண மட்டங்களிலிருந்து கலந்து கொண்டு மிகச் சிறந்த திறமைகளை வெளிப்படுத்துகின்ற பல வீரர்கள், வீராங்கனைகளை அந்தந்த விழாக்களுக்குப் பின்னர் விளையாட்டுத் துறையில் காண முடியாத ஒரு நிலை தொடர்வதையும் காணக் கூடியதாக இருக்கின்றது.

இத்தகைய திறமையான வீரர்களை – வீராங்கனைகளை தேசிய மட்டத்திலிருந்து சர்வதேச மட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்வதற்கு நீங்கள் இதுவரையில் என்ன நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்துள்ளீர்கள்? என்ற கேள்வி எழுகின்றது.

ஒவ்வோரு நாளும் ஊடகங்களைப் பாரக்கின்றபோது, மிகச் சிறந்த திறமைகளை பல்வேறு விiயாட்டுத் துறைகள் சார்ந்து கொண்டிருக்கின்ற பலரும், தங்களது ஆற்றல்களை மேலும் வளர்த்துக் கொள்வதற்காகவும், ஆடைகள் மற்றும் பாதணிகள் வாங்குவதற்காகவும் தோட்டங்களிலே புல் வெட்டுகின்ற தொழில்களில் ஈடுபட்டு வருகின்றதையும், மரம் ஏறி தேங்காய் பறிக்கின்ற தொழிலில் ஈடுபட்டு வருகின்றதையும் காணக் கூடிய இருப்பது மிகவும் வேதனையான விடயமாகும்.

சர்வதேச போட்டிகளில் கலந்து கொள்வதற்கு நிதி இல்லாமல் பலரிடம் நிதி சேகரிக்கின்ற நிலைக்கும் இவ்வாறான வீரர்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

இவ்வாறெல்லாம் கஸ்டப்பட்டு, பாரிய இடையூறுகளுக்க மத்தியில் தங்களது சொந்த முயற்சியில் சர்வதேச விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்து கொள்கின்ற ஒரு சிலர் கூட வெற்றிகளுடன் நாடு திரும்புகின்ற நிலையும் காணப்படுகின்றது.

நீங்கள் பாரியளவு நிதி செலவு செய்து சர்வதேச போட்டிகளுக்கு அனுப்புகின்ற பலரும் வெறும் கையுடன் திரும்பி வருகின்ற சந்தர்ப்பங்களே ஏராளமாக இருப்பதையும் காண முடிகின்றது.

எனவே, இந்த நாட்டின் விளையாட்டுத் துறையினை அபிவிருத்தி செய்ய வேண்டுமெனில், இத்தகைய பல்வேறு துறைகள் தொடர்பிலும் உரிய அவதானங்கள் செலுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை இங்கு வலியுறத்த விரும்புகின்றேன். அதற்கு முதல், விளையாட்டுத் துறைக்கென ஒரு தேசிய கொள்கையை வகுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

நாட்டில் அனைத்து வசதிகளையும் கொண்டதான விளையாட்டு மைதானங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டியத் தேவைகள் இருக்கின்றன. சுகததாச விளையாட்டரங்கை விடுத்துப் பார்த்தால், அத்தகைய வசதிகளைக் கொண்ட இன்னொரு விளையாட்டு மைதானம் நாட்டில் இல்லை.

யாழ்ப்பாணத்தில் இத்தகைய ஒரு விளையாட்டு மைதானம் அமையப் பெறும் என்று கடந்த காலங்களில் கூறப்பட்ட போதிலும், கிளிநொச்சியில் அண்மையில் திறந்து வைக்கப்பட்ட மைதானத்தின் தரம் தொடர்பிலும் பல்வேறு குறைபாடுகள் காணப்படுவதாக கூறப்படுகின்றது.

அந்த வகையில், இந்த நாட்டின் விளையாட்டுத் துறையை அபிவிருத்தி செய்வதில் பாரிய படிப்பினைகள் உள்வாங்கப்பட்டு, அவை செயல் வடிவங்கள் காணவேண்டும் என்பதையே மீண்டும் வலியுறுத்துகின்றேன்.